В избранные
Смотреть позже
Писарбача, он киска тар, гарм ва танг ба назар мерасид, ки хурӯси маро ба таври комил фурӯ бурд ва маро водор сохт, ки дар дохили он кончаро тамошо кунам ва кончаамро тамошо кунам, аммо НЕ, ман дар даҳони вай кона мекунам ва вай инро дӯст медошт!
Ҳоло ин аст он чизе ки ман муносибати воқеии бародару хоҳарон меномам - онҳо як дастаанд! Ва онҳо беақлона сӯзонданд, зеро хоҳар дар охир бо овози баланд пурсид, ки оё вай ба дохили вай даромадааст? Хамин тавр — хамаи харакатхо сайкал дода, аз ёд карда мешаванд — маълум аст, ки онхо бори аввал не.