Хонум ба назар чунин менамояд, ки муддати тӯлонӣ гаштугузори қонеъ накардааст, агар ин қадар осон бо писару духтараш тавонист ба чунин алоқаи ҷинсӣ биравад, дар ҳоле ки худаш онҳоро ба он моил кардааст. Писар парешон нашуда, аз сӯрохи калид пай бурд, ки модару хоҳар чӣ кор карда истодаанд, тасмим гирифт, ки фурсатро аз даст надиҳад ва ба он ҳамроҳ шуд. Хусусан, ки қаблан ба аксҳои оилавӣ нигоҳ карда, бедор шуда буд. Аз ифлосии хонаводааш истифода накардан гуноҳ буд.
Оҳ, негрҳо дар он ҷо вақте ки онҳо ба он фуромаданд, гул карданд. Умуман, бе ягон маросим ин қадар сахт ба тамоми сӯрохиҳо тела додани чунин болтҳои калон дар издиҳом - ин душвор аст. Ин аст он чизе ки ман мефаҳмам, суфтакунии мушаххаси ҳама сӯрохиҳо.