Як чӯҷаи боллазату шањдбори, балки ҳамчун як марди якранг зада вай! Хуб, фантазия нест! Синаҳои дар хонум шакли хеле хуб ва андозаи калон аст, чаро дикташ навозиш намекунад! Ин мисли ҷинси издивоҷ нест. Барои чӣ не? Бо рифола вайро мешиканад, сипас онро кашида, ба даҳони хонум меояд. Агар барои пешгирии ҳомиладорӣ зарур бошад, танҳо ба даҳони зан ё ба шиками ӯ пошидан кифоя аст.
Чӣ соҳибхоназани шаҳвонӣ коллектори мебел шуд, вай танҳо ҷинсӣ ва хоҳиши алоқаи ҷинсӣ мекунад. Андозаи синаҳои ӯ таъсирбахш аст ва дарҳол ҳайратангез аст. Мард дар ҳолати пурасрор дар ҳаммом бо чашмонаш пӯшида ва хурӯсаш аз пашшааш овезон меистод. Ҳақиқӣ аз ҳад зиёд рафт, ки соҳибхоназанро мезад, дар ҳоле ки шавҳараш дар гирду атрофи хона машғул буд. Дар тамоми хона алоқаи ҷинсӣ, аз афташ махсусан гурусна.
Духтараки сиёхмуйсафед чунин гардиши вокеаро интизор набуд, аммо сарсон набуд. Сегона вай муддати дароз дар хотир хоҳад дошт.