В избранные
Смотреть позже
Писарбача, он киска тар, гарм ва танг ба назар мерасид, ки хурӯси маро ба таври комил фурӯ бурд ва маро водор сохт, ки дар дохили он кончаро тамошо кунам ва кончаамро тамошо кунам, аммо НЕ, ман дар даҳони вай кона мекунам ва вай инро дӯст медошт!
Хуб, бо назардошти он ки ҳама чиз рӯй медиҳад, духтарак муддати тӯлонӣ дар бораи чунин алоқаи ҷинсӣ орзу мекард ва ман фикр мекунам, ки ин бесабаб нест, ки ӯ бо ин роҳ пул пардохт кунад, ё набудани қаноатмандӣ аз нуқтаи назари ҷинсӣ ё танҳо таҷрибаи аллакай вуҷуд дорад. Дар маҷмӯъ, ӯ ӯро ба таври комил трахает, вай дар ҳақиқат онро дӯст медорад, аз рӯи нолаҳо ва оҳҳо доварӣ мекунад ва вақт аз ҳама интизориҳои вай зиёдтар шудааст, эҳтимоли зиёд ӯ дар бистари вай зиёда аз як маротиба пайдо мешавад.